آزاده را جفای فلك بیش می‌رسد

اول بلا به عافیت‌اندیش می‌رسد

از هیچ آفریده ندارم شكایتی

بر من هر آنچه می‌رسد از خویش می‌رسد

چون لاله یك پیاله ز خون است روزی‌ام

كآن هم مرا ز داغ دل خویش می‌رسد

رنج غناست آنچه نصیب توانگر است

طبع غنی به مردم درویش می‌رسد

امروز نیز محنت فرداست روزی‌ام

آن بنده‌ام كه رزق من از پیش می‌رسد